Ιδιόμελον

         

   

Κύριε

Εγώ η γυναίκα

η μολυσμένη των αμαρτιών

στα σπλάχνα μου αισθάνθηκα την θεότητά σου

κι έγινα μυροφόρος

Με οδυρμούς μύρα

ακουμπώ εμπρός από τον τάφο σου

Τα σπλάχνα μου η νύχτα τα κατέχει

Μανία η ακολασία μου

Σκοτάδι και θάνατος της σελήνης

ο έρως μου της αμαρτίας

Πάρε τα μάτια μου μαζί με τα δακρυά τους εσύ

που όρισες η θάλασσα να κατάγεται από τα σύννεφα

Κλίνε πάνω από τον αναστεναγμό

τον πιο βαθύ της καρδιάς μου

Εσύ που έκαμψες τους ουρανούς

για να χωρέσει το άφατο

Θέλω να φιλήσω τα πόδια σου τα ανέγγιχτα

και να τα προστατεύω

μέσα στις θηλειές των μαλλιών μου

Στο σούρουπο του παράδεισου η Εύα

τους κρότους ακούει και ταράζεται

τρόμαξε και εκρύφτη

Σωτήρα μου και των ψυχών σωτήρα

Ποιός το κουβάρι των αμαρτιών μου

θα έρθει να ξετυλίξει

Στης τιμωρίας σου την άβυσσο

ποιός πώς να κρατηθεί

Μην αποστρέψεις το βλέμμα σου από πάνω μου

Βλέπε με. Την δούλη σου

Εσύ που είσαι το έλεος

 

  

*

 

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,
την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ,

κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις,

ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,

τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη
και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,

ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σήν δούλην παρίδης,

Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

   

Σημειώσεις: Η μετάφραση του Τροπαρίου της Κασσιανής είναι του Γιώργου Χειμωνά. // Ιδιόμελο: (στη βυζαντινή μουσ.) τροπάριο σε πεζό λόγο με δική του μελωδία.

"Και τότε...

...μια ωραία μέρα η αστική τάξη αφυπνίζεται από ένα δυνατό ανάστροφο σοκ: οι ασφαλίτες είναι απασχολημένοι, οι φυλακές γεμίζουν, οι βασανιστές γύρω από τα κρεβάτια του Προκρούστη εφευρίσκουν, τελειοποιούν, συζητούν.
     Οι άνθρωποι εκπλήσσονται, αρχίζουν να αγανακτούν. Λένε: «Πόσο παράξενο! Αλλά δεν πειράζει - είναι ναζισμός, θα περάσει!" Και περιμένουν, και ελπίζουν· και κρύβουν την αλήθεια από τον εαυτό τους, ότι είναι βαρβαρότητα, αλλά η υπέρτατη βαρβαρότητα, το αποκορύφωμα της βαρβαρότητας που συνοψίζει όλες τις καθημερινές βαρβαρότητες· ότι είναι ναζισμός, ναι, αλλά ότι πριν γίνουν τα θύματά του, ήταν οι συνεργάτες του· ότι ανέχθηκαν το  πως, πριν τους επιβληθεί ο ναζισμός, του είχαν δώσει άφεση αμαρτιών, είχαν κλείσει τα μάτια τους, τον είχαν νομιμοποίησει, επειδή, μέχρι τότε, είχε εφαρμοστεί μόνο σε μη ευρωπαϊκούς λαούς· ότι έχουν καλλιεργήσει αυτόν τον ναζισμό, ότι είναι υπεύθυνοι γι 'αυτόν.»

 
"And then one fine day the bourgeoisie is awakened by a terrific reverse shock: the gestapos are busy, the prisons fill up, the torturers around the racks invent, refine, discuss.
    People are surprised, they become indignant. They say: “How strange! But never mind — it’s Nazism, it will pass!” And they wait, and they hope; and they hide the truth from themselves, that it is barbarism, but the supreme barbarism, the crowning barbarism that sums up all the daily barbarisms; that it is Nazism, yes, but that before they were its victims, they were its accomplices; that they tolerated that Nazism before it was inflicted on them, that they absolved it, shut their eyes to it, legitimized it, because, until then, it had been applied only to non-European peoples; that they have cultivated that Nazism, that they are responsible for it."

Σημειώσεις: Το απόσπασμα είναι από το "Discours sur le colonialisme" (1955) του γάλλου ποιητή, συγγραφέα και πολιτικού  Aimé Césaire. Η αγγλική εκδοχή του είναι από την μετάφραση  της Joan Pinkham για την αγγλική έκδοση του δοκιμίου το 1972. Η ελληνική μετάφραση του αποσπάσματος είναι δική μου. / Οι δύο φωτογραφίες απεικονίζουν μία (ενιαία) εγκατάσταση με νέον του ιταλού Maurizio Nannucci και βρίσκεται στην Βενετία, στον κήπο του Μουσείου Γκουγκενχάιμ.

  Επιστολή Διαμαρτυρίας

Γκαντ Χιλλ Πλέις,
Χάιαμ, Ρότσεστερ, Κεντ,
Δευτέρα βράδυ, Δεκάτη Τετάρτη Σεπτεμβρίου, 1863  


Αγαπητέ μου κύριε,
 

Αφότου το ρολόι της εισόδου μου στάλθηκε στην επιχείρησή σας δια να καθαριστεί πήγαινε (όπως πράγματι πήγαινε πάντα) πολύ καλά, αλλά χτυπούσε τις ώρες με μεγάλη απροθυμία, και μετά από μια παρατεταμένη εσωτερική αναταραχή της πιο οδυνηρής μορφής, έχει πλέον πάψει να χτυπά εντελώς. Αν και ευτυχής κατάληξη για το ρολόι, ωστόσο, αυτό δεν είναι βολικό για την οικία. Εάν μπορείτε να στείλετε εδώ ένα οποιοδήποτε έμπιστο πρόσωπο με το οποίο το ρολόι να μπορεί να συζητήσει, νομίζω ότι ενδεχομένως να έχει κάτι στον εσωτερικό του κόσμο από το οποίο με μεγάλη χαρά θα θέλει να απαλλαχθεί.

Μετά τιμής, 

(Υπογραφή)

 

Gad's Hill Place,
Higham by Rochester, Kent,
Monday night, Fourteenth September, 1863 


My dear Sir,  

Since my hall clock was sent to your establishment to be cleaned it has gone (as indeed it always has) perfectly well, but has struck the hours with great reluctance, and after enduring internal agonies of a most distressing nature, it has now ceased striking altogether. Though a happy release for the clock, this is not convenient to the household. If you can send down any confidential person with whom the clock can confer, I think it may have something on its works it would be glad to make a clean breast of, 

Faithfully yours,

(Signed)

Σημειώσεις: Η πιο πάνω χιουμοριστική επιστολή διαμαρτυρίας γράφτηκε από τον Ντίκενς το 1863 προς στον Sir John Bennett, ωρολογοποιό, υπεύθυνο για τον πρόσφατο καθαρισμό ενός ρολογιού του.  Η μετάφραση έγινε από το πρωτότυπο που ακολουθεί και που αντλήθηκε από εδώ. // Η λεπτομέρεια στην πρώτη εικόνα είναι από φωτογραφία του Herbert Watkins, ενώ στην δεύτερη βλέπετε την μονογραφή του Ντίκενς – έτσι υπέγραφε στις 03.02.1864.

Έχεις πρόσωπο

από γλυπτή πέτρα

Έχεις πρόσωπο από  γλυπτή πέτρα,
αίμα από σκληρό χώμα,
ήρθες από την θάλασσα.
Όλα τα δέχεσαι και τα μελετάς προσεκτικά
και τα απορρίπτεις
όπως τη θάλασσα. Στην καρδιά
έχεις σιωπή, έχεις λέξεις
πνιγμένες.  Είσαι σκοτάδι.
Για σένα, η αυγή είναι σιωπή.

Είσαι σαν τις φωνές
της γης - τον παφλασμό
ενός κουβά στο πηγάδι,
το τραγούδι της φωτιάς, 
τον γδούπο ενός μήλου· 
τις κουβέντες όταν παραιτούνται
και χαμηλώνουν στο κατώφλι,
την κραυγή ενός παιδιού - πράγματα
που ποτέ δεν σβήνουν.
Δεν είσαι άφωνη. Είσαι σκοτάδι.

Είσαι το κλεισμένο υπόγειο,
από το πατημένο χώμα,
που μπήκε κάποτε
το ξυπόλητο αγόρι
και το θυμάται πάντα.
Είσαι το σκοτεινό δωμάτιο
που θυμάται πάντα, 
σαν την παλιά αυλή
που η αυγή αποκάλυψε.

Hai viso 
di pietra scolpita


Hai viso di pietra scolpita,
sangue di terra dura,
sei venuta dal mare.
Tutto accogli e scruti
e respingi da te
come il mare. Nel cuore
hai silenzio, hai parole
inghiottite. Sei buia.
Per te l’alba è silenzio.

E sei come le voci
della terra – l’urto
della secchia nel pozzo,
la canzone del fuoco,
il tonfo di una mela;
le parole rassegnate
e cupe sulle soglie,
il grido del bimbo – le cose
che non passano mai.
Tu non muti. Sei buia.

Sei la cantina chiusa,
dal battuto di terra,
dov’è entrato una volta
ch’era scalzo il bambino,
e ci ripensa sempre.
Sei la camera buia
cui si ripensa sempre,
come al cortile antico
dove s’apriva l’alba.

 

Cesare Paveze

Σημειώσεις: Το ποίημα, ένα από τα λιγότερο γνωστά του Ιταλού ποιητή, γράφτηκε στις 5 Νοεμβρίου 1945 και βρίσκεται στη συλλογή "Verrà la morte e avrà i tuoi occhi" (Einaudi - Torino, 1951). Το γλυπτό από λευκό μάρμαρο της πρώτης φωτογραφίας είναι το "Mademoiselle Pogany" του Constantin Brâncuși και βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας, στις ΗΠΑ. Στην δεύτερη, η Σιλβάνα Μαγκάνο φωτογραφήθηκε στο MoMA από την Eve Arnold το 1956  δίπλα σε μία μπρούτζινη εκδοχή της "Mlle Pogany" φιλοτεχνημένη από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. 

Αυτή η νύχτα μένει

Η θέση σου ήταν στο πλάι μου
και ήσουν περήφανος γι' αυτό.
Όμως, όπως καθόσουν με το χέρι στο τιμόνι
είπες "Δεν μπορώ να συνεχίσω. Πρέπει να μείνω εδώ, μόνος."

Εάν παραμείνεις σε τούτο το στενόμυαλο χωριό θα πέσεις σε παγίδα.
Όλοι μας πέφτουμε. Δεν ξέρω πως ή πότε αλλά θα πέσεις.
Τα χρόνια που συνθέτουν μια ζωή εξαφανίζονται στη στιγμή.

Είσαι ήσυχος, σκεφτικός. Ξέρω πως είναι έρωτας
αυτό που μας χωρίζει.

Σου έχω δώσει
όλη την δύναμη της ύπαρξής μου,
κι όμως είσαι ταπεινός και περήφανος, υπακούοντας το πεπρωμένο
που σε θέλει να μένεις φτωχός. Δεν ξέρεις
τι να κάνεις, να ενδώσεις ή όχι.

Δεν μπορώ να υποκριθώ ότι η αντίστασή σου
δεν μου προκαλεί πόνο.
Μπορώ να δω το μέλλον. Υπάρχει αίμα πάνω στην άμμο.


(Καντέρμπερυ)

*

 Your place was at my side,
and you were proud of this.
But, sitting with your arm on the steering wheel
you said, “I can’t go on. I must stay here, alone.”

If you remain in this provincial village you’ll fall into a trap.
We all do. I don’t know how or when but you will.
The years that comprise a life vanish in an instant.

You are quiet, pensive. I know it is love
that is tearing us apart.

I have given you
all the power of my existence,
yet you are humble and proud, obeying a destiny
that wants you to remain impoverished. You don’t know
what to do, whether to give in or not.

I can’t pretend your resistance
doesn’t cause me pain.
I can see the future. There is blood on the sand.

                                          

(Canterbury)

Σημειώσεις: Το ποίημα ανήκει στον Pier Paolo Pasolini  που, εκτός από μεγάλος κινηματογραφιστής, θεωρείται κι ένας από τους κορυφαίους ποιητές του 20ου αι. στην Ευρώπη σύμφωνα με τον Harold Bloom.  Είναι μέρος μιας συλλογής που απευθύνεται στον αγαπημένο του Giovanni (“Ninetto”) Davoli  και αποτελείται από 112  έργα, τα περισσότερα από τα οποία γράφτηκαν στην διάρκεια των γυρισμάτων του "Canterbury Tales" στην Αγγλία. Η συλλογή ολοκληρώθηκε με την επιστροφή του Παζολίνι στην Ιταλία όπου και το ζευγάρι χώρισε. Ο Ninetto ξεκίνησε την κινηματογραφική του πορεία ως κομπάρσος στο εμβληματικό "Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο". / Η απόδοση του ποιήματος είναι της υποφαινόμενης. // Το εικαστικό του Χρήστου Μποκόρου.

The Why  

of the Wind


We must learn better
What we are and are not.
We are not the wind.
We are not every vagrant mood that tempts
Our minds to giddy homelessness.
We must distinguish better
Between ourselves and strangers.
There is much that we are not.
There is much that is not.
There is much that we have not to be.

Πρέπει να μάθουμε καλύτερα
Αυτό που είμαστε κι αυτό που δεν είμαστε.
Δεν είμαστε άνεμος.
Δεν είμαστε η κάθε περαστική διάθεση που βάζει σε πειρασμό
Το νου μας να είμαστε μες την τρελή χαρά και άστεγοι.
Πρέπει να διακρίνουμε καλύτερα τη διαφορά

Ανάμεσα στον εαυτό μας και τους ξένους.
Είναι πολλά αυτά που δεν είμαστε.
Είναι πολλά αυτά που δεν υπάρχουν.

Είναι πολλά αυτά που δεν πρέπει να γίνουμε.

Σημειώσεις: Απόσπασμα από το ομότιτλο ποίημα της Laura (Riding) Jackson που μπορείτε να διαβάσετε στο πρωτότυπο εδώ. Στην φωτογραφία ο Gerhard Richter σε ώρα εργασίας.

Απόψε το Μεσημέρι

Ένα Ποίημα του Έιντριαν Χένρυ

Απόψε το μεσημέρι

Σούπερ μάρκετ θα προβάλλουν 3 πέννες αύξηση στα πάντα

Απόψε το μεσημέρι

Παιδιά ευτυχισμένων οικογενειών θα σταλούν να μείνουν σε ίδρυμα

Ελέφαντες θα λένε μεταξύ τους ανέκδοτα με ανθρώπους

Η Αμερική θα κηρύξει ειρήνη στη Ρωσσία

Στρατηγοί του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου θα πουλούν παπαρούνες στους δρόμους την 11η Νοεμβρίου

Οι πρώτοι ασφόδελοι του φθινοπώρου θα ξεπροβάλλουν

Όταν τα φύλλα πέσουν πάνω στα δέντρα

Απόψε το μεσημέρι

Περιστέρια θα κυνηγούν τις γάτες στις αυλές της πόλης

Ο Χίτλερ θα μας διατάξει να πολεμήσουμε στις αμμουδιές και στα πεδία απόβασης

Ένα τούνελ γεμάτο νερό θα χτιστεί κάτω από το Λίβερπουλ

Γουρούνια θα δούμε να πετούν σε σχηματισμό πάνω απ΄το Γούλτον

Και ο Νέλσον θα αποκτήσει και πάλι όχι μόνο το μάτι του αλλά και το χέρι του επίσης

Λευκοί Αμερικανοί θα διαδηλώσουν για ίσα δικαιώματα

Μπροστά στον Μαύρο Οίκο

Και το τέρας θα έχει μόλις πλάσει τον Δρ.Φρανκενστάιν

Κορίτσια με μπικίνι λιάζονται στο φεγγαρόφωτο

Λαϊκά τραγούδια ακούγονται από τον πραγματικό λαό

Γκαλερί τέχνης απαγορεύουν την είσοδο σε άτομα άνω των 21

Ποιητές βλέπουν τα ποιήματά τους στο Τοπ 20 των ευπώλυτων

Υπάρχουν δουλειές για όλους αλλά κανείς δεν τις θέλει

Στ' απόμερα σοκάκια παντού έφηβοι εραστές φιλιούνται κάτω απ'τον δυνατό ήλιο του μεσημεριού

Σε ξεχασμένα νεκροταφεία παντού οι νεκροί θάβουν σιωπηλά τους ζωντανούς

και

Εσύ θα μου πεις πως μ' αγαπάς

Απόψε το μεσημέρι.  

Tonight at Noon

A Poem by Adrian Henri

Tonight at noon
Supermarkets will advertise 3p extra on everything
Tonight at noon
Children from happy families will be sent to live in a home
Elephants will tell each other human jokes
America will declare peace on Russia
World War I generals will sell poppies on the street on November 11th
The first daffodils of autumn will appear
When the leaves fall upwards to the trees

Tonight at noon
Pigeons will hunt cats through city backyards
Hitler will tell us to fight on the beaches and on the landing fields
A tunnel full of water will be built under Liverpool
Pigs will be sighted flying in formation over Woolton
And Nelson will not only get his eye back but his arm as well
White Americans will demonstrate for equal rights
In front of the Black house
And the monster has just created Dr. Frankenstein

Girls in bikinis are moonbathing
Folksongs are being sung by real folk
Art galleries are closed to people over 21
Poets get their poems in the Top 20
There's jobs for everybody and nobody wants them
In back alleys everywhere teenage lovers are kissing in broad daylight
In forgotten graveyards everywhere the dead will quietly bury the living
and
You will tell me you love me
Tonight at noon

Σημειώσεις: Το ποίημα αντλήθηκε από το ιστολόγιο του αγαπητού Librofilo και η μετάφραση είναι δική μου. Αφορμή, η σημερινή έκλειψη ηλίου που ήταν ορατή στη Βόρεια Αυστραλία. Στην φωτογραφία έχει αποτυπωθεί η έκλειψη ηλίου της 21.05.2012 όπως φαινόταν από το Τόκυο.