Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014













Με την επιστράτευση...




...φύγανε και τα δύο τα αγόρια. Και ο Κωνσταντίνος και ο Τάκης.  Ο Τάκης ήταν μικρός, 14 χρονών.  Ήταν η 28η Οκτωβρίου. Στις 26 ήταν του Αγίου Δημητρίου, γιόρταζε ο μικρός και ήρθε η θεία μου κι έφερε ένα κουτί κουραμπιέδες. Εν τω μεταξύ η μάνα δεν μας άφηνε να πάρουμε, να μην χαλάσουμε το κουτί τους κουραμπιέδες – τους είχε βολεμένους, να περάσει η γιορτή και μετά. Τη Δευτέρα το πρωί που πήγαμε στο σχολείο, βγήκε ο διευθυντής έξω, ήταν ο Αλβανός, στο 3ο δημοτικό σχολείο πηγαίναμε τότε και  είπε «κηρύχτηκε ο πόλεμος», μας κήρυξαν οι Ιταλοί τον πόλεμο, οι μακαρονάδες, και θα τους φάμε, ζήτω εμείς, που δεν νοιώθαμε κιόλας, τέλος πάντων... Μετά μας διώξαν, δεν κάναμε μάθημα εκείνη τη μέρα, πήγαμε σπίτια μας. Μόλις μπήκαμε, «μαμά, φέρε τους κουραμπιέδες να τους φάμε. Έγινε πόλεμος!» Εμείς το νομίζαμε γιορτή.

(...)

Ακούμε κάποια ώρα πυροβολισμούς, απέξω είχε στάρια, το σπίτι της Ρένας είχε κτήμα, και πιάσανε κόσμο, τους έβαλαν μέσα στ’ αυτοκίνητα να παν να τους εκτελέσουν. Τον έναν τον εκτέλεσαν  εκεί απ'έξω… και ακούσαμε το αυτοκίνητο που έφευγαν και ανοίξαμε και είδαμε  το παλικάρι  μέσα στα στάρια. Χυμένο το αίμα…. 

(...)

Όταν ο πατέρας σου γύρισε από τον πόλεμο είχε τόσα γένια που δεν γνωριζόταν. Και η μάνα μου ήτανε στη  πόρτα και άμα έβλεπε φαντάρο, ρωτούσε: Μήπως είδατε τον Κωνσταντίνο; Τον είδαμε, είναι καλά, είναι καλά, της λέγανε εκείνοι. Κάποια ώρα, νάσου ο πατέρας σου από τη γωνία. Αγνώριστος. Γένια, μαλλιά μέχρι κάτω. Πλησιάζει, ψείρα, ψείρα, ψείρα… στη κοιλιά, στα μαλλιά…. Κοιτάζει η μάνα μου και ρωτά: παιδάκι μου, μήπως είδες το Κωνσταντίνο; Εγώ είμαι μάνα. Εγώ είμαι. Ανάσταση! Τον πιάνει αγκαλιά τον φιλά. Τον βάζει να πλυθεί.






Σημείωση: "Το Δάσος" που εικονογραφεί την ανάρτηση είναι χάραγμα σε πέτρα της Βάσως Κατράκη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: